Heen en terug naar...

Als ik met Jeanne afspreek in Amsterdam is dat altijd bij de vleugel in de hal van het centraal station. Je bent daar beslist niet de enige die even staat te wachten, het is blijkbaar voor veel mensen een ontmoetingsplek. We begonnen gisteren met koffie in de wachtkamer 1e klas van dat zelfde station. Ik heb er geen foto van gemaakt maar geloof me, het is een feestje om daar even wat te gebruiken, je kijkt je ogen uit. Daarna gingen we lopend op weg naar het Rijksmuseum. Het leuke is dat Jeanne me dan van alles laat zien, heerlijk zo'n gids. Het vernieuwd Rokin bijvoorbeeld met dat prachtige beeld wat ik nog steeds niet gezien had. Het is een fontein, boven uit de hoofden stroomt water. Echt prachtig! En van deze gevel werden we helemaal vrolijk, dat snappen jullie wel. Sinterklaas en dan ook nog lekker veel kleur. Net zoals in Rotterdam waren het bij de Bijenkorf waar we net langs gelopen waren nagenoeg alleen maar kerstversieringen. Ik hoop niet die trend zich voort...

Samen met Jeanne bezocht ik de tentoonstelling van Matthijs Maris (1839-1917) in het Rijksmuseum in Amsterdam. Hij was zoon van een boekdrukker en middelste van drie broers die ook schilderden. Ik vind dat wel apart, drie schilderende broers in die tijd. Ze moeten wel uit een kunstzinnige familie zijn gekomen. Hij studeerde aan de Haagse Tekenacademie en later in Antwerpen. Het schilderij 'De Vlinders' op de bovenste foto wordt als zijn meesterwerk gezien. Hij schilderde het in 1874 in Parijs. In veel van zijn schilderijen heeft hij jurken van fijn kant geschilderd, heel mooi. Dit was voornamelijk in zijn romantische periode toen hij in Parijs leefde. Het was daar dat de jonge Vincent van Gogh bij hem in de leer wilde maar hij wees hem af. Het schilderij hieronder heet 'Eerste heilige communie'.  Het schilderij op de foto hierboven wordt wel vergeleken met het 'Melkmeisje' van Vermeer. In zijn latere periode werden zijn schilderijen vager...

Een rommelige dag maar in ieder geval vanmorgen naar Bergambacht gereden met een grote zak kleding voor de kringloop en daarna nog wat boodschapjes gedaan. Ik scoorde drie Sinterklaascadeautjes, dat stemt dit mens tevreden en kocht ook een heel klein adressenboekje. Ik legde voor de foto's mijn telefoon er maar naast om te laten zien hoe klein. Het oude op de bovenste foto is echt heel oud en ik was al jaren van plan om dit boekje eens op te schonen. Er staan namelijk geen adressen in maar wachtwoorden van verschillende sites die ik regelmatig gebruik. Hoe moet een mens dat wachtwoordengedoe anders onthouden. Er zijn bijvoorbeeld veel sites waarbij je moet inloggen met je klantnummer of een opgegeven nummer zoals bij de belastingdienst. En bij sommige sites mag je dan ook nog de naam van bijvoorbeeld je moeder opgeven, daar kunnen ze dan naar vragen als je drie keer een fout wachtwoord invult. Tureluurs word ik daarvan en de enige manier om daar mee om te gaan is voor mij om alle...

Als ik net terug ben in het Nederlandse huis na een half jaar Frankrijk krijg ik altijd opruimkriebels. Ervaring heeft mij geleerd dat ik daar direct gebruik van moet maken, van die kriebels, anders zakken ze weg in de loop van de winter. Bijna twintig jaar staan deze twee kubussen op onze grote zolder en in die tijd is er niets met de inhoud gedaan. Plaatjes boeken, ik heb ze niet geteld, in Frankrijk ligt nog een stapel, maar het zijn er veel. Er zitten nog hele oude tussen, ik kwam er in één het jaartal 1960 tegen, van bij mij thuis denk ik. Onze oudste zoon heeft op negenjarige leeftijd drie maanden in het ziekenhuis gelegen en kreeg toen vaak een plaatjesboek van de bezoekers. Wat doen we ermee, naar de kringloop of eerst maar eens aan de kinderen vragen? Kleinzoon Thijs met zijn dertien jaar leest veel maar geen plaatjesboeken, dus oudste zoon hoeft ze niet maar zijn jongere broer die ook wat meer ruimte heeft wil ze wel. Dus hebben we vanmorgen alles naar beneden gehaald en ...

Het is zeker niet onze gewoonte om op zondag te gaan winkelen en de man ging dan ook onder protest mee. Af en toe mag je best afwijken van je normale patroon vind ik en ik wilde in de grote stad, Rotterdam in dit geval, even op zoek naar een paar Sinterklaascadeautjes. De Bijenkorf had niet wat ik zocht en ze doen daar van binnen en buiten niets meer aan Sinterklaas, schande. Dat was de eerste tegenvaller. Twee winkels met papierwaren en een kookwinkel verder brachten ons ook niet wat we wilden. Weer een tegenvaller. Op naar Hudson's Bay, dat nieuwe warenhuis waar iedereen het over heeft en wat in Rotterdam in het oude V&D gebouw is gekomen. Het meisje op de kookafdeling zag er aardig uit, ze was ook aardig maar wist absoluut niets van de artikelen op haar afdeling. Exit Hudson's, we zijn er tien minuten binnen geweest. Bij de Blokker kochten we iets wat we waarschijnlijk ook in ons dorp hadden kunnen kopen en toen zijn we weer snel naar de Metro gelopen. Wat me nog o...

Ik vroeg om een tafel in een rustig hoekje toen ik afgelopen week in een restaurant reserveerde. Ik ken mijn familie, enthousiast, praatgraag en ietwat luidruchtig. Met drie zussen en vijf nichten veroorzaakten we nog net geen geluidoverlast gisteravond, wat een gekakel. We wonen verspreid in Zuid-Holland en zien elkaar niet iedere dag dus er viel weer heel wat bij te praten. Heel veel gelachen en ook gepraat over wat serieuze onderwerpen. Het is goed om familie te hebben, dat bewijst zo'n avond maar weer. 'Volgend jaar weer, meiden', zei ik, 'maar dan mag iemand anders het organiseren'. 'Niks daarvan', reageerde mijn jongste bijdehande zus,' jij doet het zo goed, jij mag het weer doen'.

Wat vonden kinderen dit leuk, die ringen maken. Ik was bang dat de jongens er niets aan zouden vinden. Verkeerd gedacht dus, ze vonden het hartstikke gaaf. We hadden gisteren al veel voorbereid. Knopen in lege jampotten gedaan, scharen verzameld en Mart had de binnenbanden gewassen, gedroogd en met siliconen behandeld voor een zwarte glans. Het is best moeilijk om mooie reepjes te knippen dus heb ik er alvast wat voor geknipt voor de jongste kinderen. Gekleurde knopen had ik weinig maar gelukkig was er een meisje bij die een heel zakje rode en witte knopen bij zich had en ik had zelf nog een zakje kunnen kopen met kleine gekleurde. Er moest bij sommige kinderen wat geholpen worden met het knippen, vooral om een mooi puntje te krijgen. Maar zeker de wat oudere meisjes waren heel handig en maakten wel een paar ringen binnen anderhalf uur. Ik kreeg dit idee van Toos en als je graag de volledig uitleg wilt lezen kijk dan hier even op haar blog. Toos, nogmaals reuze bedankt voor dit ...