Heen en terug naar...

Jaren geleden las ik van deze schrijver al eens 'Het licht van de Zee' wat ik erg mooi vond en nu is er in maart van dit jaar 'Een leven zo ver' van hem verschenen.En weer ontzettend mooi. Ik hou van boeken die verhalen over verre landen, het hoeft niet altijd Engeland, Amerika of Nederland te zijn. Alhoewel, ik ben gek op de thrillers uit de Scandinavische landen. Dit boek vertelt het verhaal van een boerenfamilie in Australie, dat verre, grote land. Kunnen jullie je de serie 'De Flying Docters' nog herinneren. Dat gaf een indruk van die grote landerijen, onmetelijk. Dit verhaal start in 1958, toen was er daar nog geen enkele luxe op die boerderijen.H et is erg interessant om te lezen hoe het er in die tijd aan toeging in West Australië. Hoe het leven zo hard kon/kan zijn in the outback is confronterend om te lezen. Ik heb ontzettend genoten van de beschrijving van het landschap en de personen die daarin leven. Hoe het boek begint kan je op de cover lezen. De M...

Weer eens een rondje Bovenkerk gemaakt, het weer was er wel naar. Niet mijn conditie, die is al weken slecht te noemen maar ik haal sinds een paar dagen weer de laatste brug en dat geeft hoop op betere tijden.. Het grootste deel van de pol Echinacea (zonnehoed) was al aan het afsterven alhoewel ik ze in die staat ook nog erg mooi vind. Maar deze bloemen staan nog fier overeind en ze vielen echt op in een kleine border voor een boerenschuur. Dit rood van een hortensia heeft nagenoeg dezelfde tint. Het viel me opeens op dat er ontzettend veel boerenhortensia's in deze kleur rood in Bovenkerk staan. De borage (komkommerkruid) was duidelijk aan komen waaien. Het stond op een vreemde plekje net voor een hek. Uit ervaring weet ik dat deze plant zich ontzettend uitzaait. Eenmaal één plantje in de Franse moestuin vond ik het later overal. Als de zaailing me in de weg stond ging ze eruit maar anders liet ik de plant gewoon staan want het is toch een pracht met die mooie fijne blauwe bloemet...

Gisteren vond de zesde editie plaats van de Halve Marathon Gouda. De route liep vanuit Gouda de ene kant Stolwijk binnen waar zoon Bas woont en ging er langs onze kant het dorp weer uit. We kregen een brief van de organisatie om begrip te vragen voor eventuele hinder. Nou, voor ons was die er niet en wij konden alle drukte vanuit ons appartement aanschouwen, we zaten zogezegd eerste rang. Dit waren de snelle lopers, dat zie alleen al aan het tempo maar ook aan de afgetrainde lijven en de serieuze gezichten. Bij deze jonge loper kon er een lachtje af. Volgens mij was hij blij dat het zo goed ging want dat is altijd maar de vraag. Je kan ook je dag niet hebben. Voor de wat langzame lopers ging ik even naar beneden. Die liepen vaak in groepen om steun aan elkaar te hebben. En er werd meer gelachten met het idee, als ik 'm maar uitloop, dan ben ik al tevreden. De fietser links op de foto zei zachtjes tegen mij in het voorbij gaan dat dit de twee laatsten waren, oud en jong. Ik hoop dat...

Ik moest het in delen fotograferen, die schitterende werk in Breda van M onkey Bird Crew, een Franse kunstenaarsduo wat al veel murals op hun naam heeft staan.  Deze Blind Wall vertelt het verhaal van een van de trouwste vrienden van de mens: het paard. Paarden hebben de mensheid door de eeuwen heen bijgestaan tijdens reizen, het vervoeren van handel, werken op het land en het bouwen van steden.  Breda was een belangrijke militaire stad vanwege haar strategische ligging. De stad werd een belangrijke doorgangsroute van de zuidelijke Nederlanden naar Holland en Utrecht. De schildering is daarmee ook een eerbetoon aan het maken van grote ontdekkingsreizen over land en zee. H et gebruik van koude en warme kleuren staat symbolisch voor dag en nacht. MonkeyBird Crew liet zich inspireren door het schilderij ‘De overgave van Breda’, gemaakt door kunstenaar Velasquez.  De muurschildering is te bewonderen in de overdekte passage achter 'De Lange Stallen', dit is een bekend gebouw i...

Rommelmarkt Privas Fr. Het thema van Fotobingo is deze week 'mensen'. En dan geen klassieke portretten werd er nog bijgezegd. Het is maar hoe dit laatste wordt uitgelegd want ik heb juist heel veel portretten en die kan ik beslist niet klassiek noemen, dus vooruit dan maar, mijn foto's. Maart 2020. Beheerder van een begraafplaats. Vroeg in het voorjaar vol met narcissen en blauwe druifjes. Al die mandjes met uitgebloeide bollen die weggegooid werden pootte hij verspreid over de gehele begraafplaats en het resultaat is ieder jaar een bloemenzee. Juni 2018 tijdens een wandeling met twee Franse buurvrouwen. We hadden een leuke discussie met deze man en ik vond dat hij een verstandige kijk op de wereld had wat mijn buurvrouw Marie-Christine niet met me eens was. April 2022 in onze Franse vallei. Dit mannetje kwamen we vaak tegen tijdens onze fiettochten daar en hij zat altijd vol verhalen. Dit keer ging het over zijn cardioloog die iedere week door de vallei fietste. Februari ...

Eeuwenlang gold de vrouw als 'handelingsonbekwaam'. Tot 1956 had ze toestemming nodig van haar man om een bankrekening te openen of op reis te gaan. Het klinkt ons nu als bizar in de oren. Maar door de tijd vonden vrouwen manieren om hun stem te laten horen. Museum Gouda was in de jaren zeventig een brandpunt van de tweede feministische golf, als de eerste plek in Nederland waar vrouwelijke kunstenaars een podium kregen. In deze tentoonstelling kijken we naar de geschiedenis door de ogen van meer dan dertig vrouwen uit de collectie van het museum. Vrouwen konden ook in de late middeleeuwen politieke macht uitoefen. Jacoba van Beieren (1401-1436) werd op haar vijftiende weduwe en in die zelfde tijd erfde zij van haar vader verschillende graafschappen. Met militaire strijd en huwelijkspolitiek deed de gravin er alles aan om haar erfenis te behouden, uiteindelijk zonder succes. (Maker van het schilderij onbekend) Het portret van Hendrica Swanenburg (1732-1801) geschilderd door Pie...

Zoekend in oude fotobestanden kwam ik deze dierbare foto's tegen en ik vond het waard ze hier te plaatsen. Ze zijn in ons Franse dorpje gemaakt in oktober 2007. Het is onze buurman Raymond Chaussedent, een echte lieverd. Hij kwam na de oorlog uit het zuiden als knecht in dienst van de vader van Mm. Chaussedent. Hij is zijn leven lang knecht gebleven want het bezit stond op haar naam en na haar dood ging het over naar haar familie. Kinderen hadden ze niet.   Wij twee konden het goed met elkaar vinden, hij was me heel dierbaar en ik weet zeker dat het omgekeerd ook het geval was. Ik mocht ieder najaar zijn walnoten rapen, hij had twee oude bomen staan op het bovenste deel van zijn wei. En terwijl ik daar rondom die boom scharrelde en hij lekker in het najaarszonnetje zat hadden we hele gesprekken. Hij vertelde veel over vroeger, hoe het was om daar in die kleine vallei te leven. Dierbare momenten, ik denk er met weemoed aan terug.