Heen en terug naar...

Gisterochtend om negen uur vertrokken we vanuit Stolwijk zuidwaarts.  In Nederland namen we nog snelwegen maar na Maastricht werd de navigatie omgezet,vanaf nu geen snel- en tolwegen meer. En we zijn ook van plan om niet meer dan drie- of vierhonderd kilometer per dag te rijden. We hebben de tijd en ons bed hebben we bij ons. Onderweg zijn we een keer gestopt om koffie te drinken en daarna nog een keer om boterhammen te eten.  Van Maastricht kom je natuurlijk in België terecht en daar stopten we bij het stadje Durbuy waar het ontzetten druk bleek te zijn. We konden de camper gelukkig nog kwijt op een groot overvol parkeerterrein en daarnaast was deze prachtige rotswand te bewonderen. Dit grote gebouw is het Couvent des Récollectines. Het historische gebouw dateert oorspronkelijk uit de 17de en 18de eeuw.Tegenwoordig doet het voormalige klooster dienst als accommodatie voor vakantiegangers. Men kan er genoeg herbergen zo te zien. Het was ontzetten druk in het kleine stadje, log...

Voor de zekerheid hebben we dinsdag toch nog op de weegbrug gestaan, we hadden wat meer spullen meegenomen omdat we deze keer van plan zijn om langer weg te blijven. En stel je voor dat we boven het toegstane gewicht van 3500 kg uit zouden komen. Er wordt steeds vaker gewogen onderweg en de bekeuringen zijn niet mis plus dat je je overgewicht ter plekke uit kan laden. Tot onze stomme verbazing kwamen we uit op 3.300 kg. Dus in feite hadden we nog 200 kg kunnen laden maar alleen zou ik niet weten waarmee. Een paar van die plastic kratten die in onze berging staan zitten nog niet eens vol. Wat stoppen al die mensen die zo zeuren op internet over het feit dat ze het niet redden om onder het toegestane gewicht te blijven in hemelsnaam in zo'n camper. Vaak nemen ze het risico maar ze vergeten dat ze zichzelf en anderen in gevaar brengen met hun te zware camper. Maar goed, wij gaan morgen veilig op reis.

Vanmorgen vroeg een rondje Bovenkerk en het was weer genieten van alles wat er te zien was. Nog steeds veel kleur aan de waterkant. De renovatie van de boerderij links nadert zijn voltooiing. Twee hardwerkende broers gaan het met hun gezinnen bewonen. Ik vond dit zo mooi dat ik maar eens ben gaan zoeken hoe deze wolken heten. Het zijn cirruswolken, ook bekend als vederwolken of sluierwolken.Dit type bewolking bevindt zich op grote hoogte, doorgaans tussen de 6 en 12 kilometer. Ze bestaan volledig uit ijskristallen en worden vaak geassocieerd met mooi weer, maar kunnen ook een naderend warmtefront aankondigen. Klopt dus helemaal.  De bermen in Bovenkerk staan vol met deze planten, de  Eupatorium maculatum 'Atropurpureum, zo'n mooi woord als je het uitspreekt. Bovendien heeft de plant ook nog eens twee Nederlandse namen, koninginne- of leverkruid. Ik had hem ooit in de Franse border gezet maar het is een robuuste plant die wel 2 tot 3 meter hoog werd. Veel te groot en te hoog vo...

Terwijl Mart nog een paar handige haakjes in de camper bevestigt breng ik even een bezoekje aan de koeien die in een weiland achter onze camper staan. De meesten liggen lekker lui te liggen maar zodra ik eraan kom lopen staan ze allemaal bij het hek. Koeien zijn echt nieuwgierige aagjes. Deze koe die overwegens zwart is vond ik prachtig, zijn huid glansde zo mooi. Zijn maatje is heel anders gevlekt maar het zijn b eide koeien van het ras Holstein-Friesian, een Noord-Amerikaans melkkoeienras gefokt uit Nederlandse voorouders.  Het is het belangrijkste koeienras in Nederland. Gistermiddag en ook vanochtend heeft het bij ons flink geregend. Het zal een druppel op een gloeiende plaat zijn want de temperaturen gaan opnieuw flink oplopen.

In de camper zit een kastje wat bestemd was om kleding in op te hangen, dus een open ruimte met een stang bovenin. Wij nemen weinig of geen nette kleding mee en zeker geen spullen die kreuken. Leuke sportieve kleding gaat ermee die je makkelijk op kan vouwen. Dus ik zei direct dat ik wel plankjes in die kast zou willen, extra bergruimte voor keukenspullen kon ik nog wel gebruiken. Dat heeft Mart met restanten uit zoon Bas zijn grote garage gemaakt. Maar na twee keer kort met de camper weggeweest te zijn merkten we al dat die planken niet bevielen. Dat kastje is namelijk heel diep en het is laag tegen de vloer gebouwd. Ik kan niet geknield zitten dus snel even wat pakken was er niet bij en het kwam erop neer dat we alleen het voorste deel van de kastplankjes gebruikten. Zoon Bas ging meedenken en na veel puzzelen en meten is het uiteindelijk dit geworden. Drie schuiflades van 60 cm diep die helemaal uitgetrokken kunnen worden en die een zee aan bergruimte opleveren. Eind verleden week h...

Dit is een muurschildering van het kunstenaarsduo Staynice, gemaakt in 2008 als onderdeel van de Blind Walls Gallery in Breda.Het kunstwerk bevindt zich op de gevel van het voormalige elektronicafabriekspand 'Electron' aan de Speelhuislaan.Het toont een abstract ontwerp met grote, cirkelvormige figuren in blauwe en gele tinten.   De broers Rob en Barry van Dijck vormen samen de grafisch ontwerpstudio Staynice. Hun werk kenmerkt zich door het op speelse wijze combineren van informatie, illustratie en typografie.  

  Verleden week de tweede immunotherapie gehad en daarvoor meteen bloed laten prikken. Alles verliep zonder problemen of bijwerkingen. Afgelopen woensdag hadden we een gesprek met de hematoloog.  De uitslag van het bloedonderzoek was prima, eigenlijk net als de rest,  dus ik mag weer 3 maanden wegblijven. Gelukkig mens! Ik las het volgende op internet, heel goed uitgelegd en voor mij handig om te bewaren. Immunotherapie is een behandeling die het eigen afweersysteem stimuleert of versterkt. Het doel is om kankercellen of andere ziekteverwekkers beter te leren herkennen, aanvallen en vernietigen. Het is een krachtige behandelmethode die in tegenstelling tot chemotherapie niet direct de tumor bestrijdt, maar je lichaam de kracht geeft dit zelf te doen. Hoe werkt het? Normaal gesproken ruimt het immuunsysteem slechte cellen op, zoals ziekteverwekkers en soms ook kankercellen. Kankercellen kunnen zich echter 'verstoppen' waardoor het afweersysteem ze niet meer als gevaarlijk ...

Het was een druk dagje gisteren. Om even over negenen had ik een afspraak in de gipskamer van het Goudse ziekenhuis waar men deskundig het gips van hand en arm verwijderde. Wat een vervelend gevoel die electrische zaag in je arm, het trilde erg. Toen de duim eenmaal vrij was merkte ik goed  dat genezing nog wel even wat tijd zou vragen. De verpleegkundige maakte snel een steun van een deel van de gipsverpakking zodat ik mijn hand en pols daarin kon leggen. Daarmee naar de plastisch chirurg die de genezing van de operatiewond en de stand van de duim bekeek, hij was tevreden dus op naar de hand- en polstherapie praktijk die tegenover het ziekenhuis zit. Daar werd me geleerd welke oefeningen ik mag doen met de duim, hand en pols. Dat zijn hele kleine oefeningetjes want die duim staat nog helemaal stijf op mijn hand en als ik mijn pols heen en weer buig voel ik het direct. Er werd een spalk aangemeten die er vijf keer per dag af mag om de oefeningen te doen. Gelukkig ben ik daarin noga...

Daar staat ie dan, onze auto. Met een kapotte motor en dat is dikke pech en kost heel veel geld. Hij staat al een paar weken bij de garage want het was er ontzettend druk door de vakantietijd, iedereen wil zijn auto nog even nagekeken hebben. En om er precies achter te komen wat er met de motor aan de hand is kostte ook veel tijd. Ondertussen kregen wij wel een andere auto. Hij is tweedehands gekocht en we rijden er nu bijna zeven jaar mee. Er staat al wel een flink aantal kilometers op de teller en hij is nu tien jaar oud. Nu stonden we voor de keus om de auto te laten repareren tegen een flink bedrag of aan een andere auto te gaan denken. We kunnen met een wat kleinere af, we rijden immers geen grote afstanden meer. Grotere afstanden naar het buitenland doen we voortaan met de camper.  Een jongere auto zou gezien onze leeftijd slimmer zijn en een automaat zou wenselijk zijn. We hebben gewikt en gewogen en gistermiddag bij de garage die we al veertig jaar hebben alles door  g...

Via de Gooweg lopen we Noordijk-Binnen in naar de Voorstraat wat de mooiste straat van heel Noordwijk is. Huizen waar de notabelen en de rijke bollenboeren woonden toen ik jong was. Wij woonden achter de Voorstraat, niet rijk maar wel een prachtige jeugd gehad daar want we hadden het landgoed van de Graaf van Limburg Stirum als onze speelplaats. In dit huis moest ik vaak verse melk gaan halen. Als ik dan achter de voordeur de melkbus had overhandigd aan die mevrouw werd er streng gezegd dat ik op de mat moest blijven staan, ik mocht beslist geen stap doen op die mooie marmeren plavuizen.  Achter deze prachtige voordeur zetelde de tandarts, nog steeds berucht bij alle mensen in Noordwijk die zo ongev eer mijn leeftijd hebben. Een van de reacties die ik las op BlogNoordwijk bij een foto van die deur: Tandarts van 2m lang, handen als kolenschoppen, trok je melkkiezen zonder te verdoven. Het is niet vreemd dat de man toendertijd de paardenslager werd genoemd. De Oude Jeroenskerk, vroeg...

Het jonge grut wat nu in de polder zwemt is ondertussen zo gegroeid dat ze grote kans maken om volwassen te worden.  Kleine zwanenkuikens hebben veel natuurlijke  vijanden. Vooral in de eerste levensweken is de overlevingskans klein. Ze worden voornamelijk opgegeten door roofdieren op het land, roofvogels in de lucht en roofvissen in het water. Zwanenouders doen er alles aan om hun jongen fel te verdedigen tegen deze gevaren. Dit was zo leuk. Terwijl ik bezig ben met de familie zwaan zwemt er een rij eendjes voorbij. Wat een drukte. Moeder zwaan besluit ook het water in te gaan met haar kroost. Wat zijn ze mooi, die pubers met al dat dons. Wat me opviel waren die poten van de jonge zwanen met die bovenmaatse zwemvliezen. Ze vervolgden hun weg en wij ook. Leuk jullie even ontmoet te hebben.

We waren gisteren voor een wandeling in Noordwijk, mijn geboortedorp en het was een wandeling vol met herinneringen. Het begon er al mee dat we de auto op Noorwijk Zee parkeerden in de straat waar ik het laatste jaar van mijn middelbare school les kreeg in een dependance. De route voerden ons naar Noordijk Binnen over dezelfde laan die we vroeger met mijn vaderl liepen naar een prachtig landhuis, 'De Heerlyckheit Dyckenburch'.  In de Tweede Wereldoorlog was dit het hoofdkwartier van de Duitse commandant. Aan de overkant van de weg lag de overtuin voor de bewoners. Langzaam gaat dit gebied over in het landgoed Nieuw Leeuwenhorst. Toen ik jong kind was zag landhuis er niet zo fraai uit, het was totaal verwaarloost na de oorlog.  Het  werd toen bewoond door gerepatrieerde Nederlanders uit Indonesië. Hier zijn ooit onze trouwfoto's gemaakt, alleen was het bruggetje toen van hout. Stom toevallig liepen wij hier vijf jaar geleden ook te wandelen. Kijk hier maar even hoe leuk. ...

  De beheerdersloge bij deze openlucht-fietsenstalling heeft camouflagekleuren gekregen en is beschilderd met wielewalen. De camouflagekleuren zijn een knipoog naar de Koninklijke Militaire Academie (KMA), waar de fietsenstalling voor ligt. De zangvogels (in de kleuren van het Bredase voetbalclub NAC) staan symbool voor de muziek in de stad. Het tekencollectief TecKeL bestaat uit Liesbeth Verhoeven en Thijs Persijn. Net zoals teckels (dashond) is het collectief eigenzinnig, nieuwsgierig en slim en laten zij hun sporen achter. De deur van het gebouwtje stond wijd open en binnen zaten twee mannen aan de koffie. Ik vroeg of de deur even dicht mocht, leuker voor de foto. Jullie begrijpen dat ik op die vraag lachend commentaar kreeg maar het mocht wel natuurlijk.