Heen en terug naar Largentière

In le Serret was het koud gistermorgen, de dag ervoor hadden we zelfs wat natte sneeuw gehad en onderweg zagen we er nog wat van liggen op de hogere hellingen in de schaduw. We waren op weg naar het middeleeuwse stadje Largentière in de hoop dat het daar wat warmer zou zijn.

We reden zowel heen als terug binnendoor, dat duurt wel wat langer maar je ziet veel meer. Wat ik op die heen en terugreis zag laat ik hier zien. 

Allereerst zagen we al heel snel en tot mijn verrassing mimosa en dan niet een beetje maar heel veel. Bij huizen maar ook in het wild grote hoge struiken. Wij zijn nooit om deze tijd in de Ardèche geweest, ik dacht dat mimosa veel zuidelijker bloeide. Prachtig vond ik het maar helaas had in geen snoeischaar bij me. Ik heb wel geprobeerd wat takken te breken maar ze zijn te taai, dat lukte niet.

Achter dit leuke huisje staan ook wat hoge mimosa struiken en zo zag je het overal.

Ook weer een mooi huisje met een rokende schoorsteen en daarvoor de eerste wijnstokken die we tegenkwamen.

Dit soort viaducten zie je heel veel in het landschap. Waarschijnlijk heeft hier een spoorlijn over gelopen.

Je komt altijd wel een ruïne tegen op zo'n rit. Men maakt er zich niet druk om, laat zoiets gewoon staan.

In eerste instantie dacht ik dat deze toren bij het gebouw ernaast hoorde maar toen ik de foto wat beter bekeek vielen me de groene ronde glazen op hoog in de toren en de rode ijzeren deur. Een transformatorhuis misschien? Blogvriend Sjoerd zal het zeker weten.

Opmerkelijk, een stenen wegkruis. Ik vind het prachtig, die kruizen, je ziet ze ook veel in Limburg. In ons deel van de Ardèche zie je ze niet, veel protestanter daar.

Dit moet vroeger een prachtig huis geweest zijn, kijk maar eens naar de ingang. Verboden naar binnen te gaan, gevaar vermelde het papier op de deur.

Bloeiende perzikbomen, nu overal te zien in de Ardèche.

Ik heb het even opgezocht, dit is de kerk van Saint-Loup in Mercuer. De klokkentoren is een pracht. Het gebouwtje linksvoor zal een wegkapelletje zijn.

Ik besefte deze dag scherp dat ik dit alles heel erg ga missen. Dit mooie stuk Frankrijk. De ruigte, de authenticiteit. Maar ik weet dat we terug zullen komen en dat maakt het goed.

Morgen nog wat foto's van het stadje Largentière zelf.