 |
Zo'n 25 kilometer voor de finish werd de rit stopgezet. De
organisatie van de Tour kwam tot dat besluit omdat een deel van het resterende
parcours spekglad was geworden door een zware hagelbui. Het ijswater stroomde
over delen van de weg naar finishplaats Tignes.
Dit bewijst maar weer eens hoe onvoorspelbaar het weer is en dan vooral in het hooggebergte. Een wijs besluit van de organisatie.
Het was 1981 en wij werden voor het eerst geconfronteerd wat slecht weer in de bergen teweeg kan brengen. We kampeerden met vrienden in het Vallouise dal, onder Briancon in de Hautes Alpes en zouden naar de Tour gaan kijken op Alpe d'Huez.
We waren al vroeg uit de veren want het was nog een lange rit. Kijk eens naar boven, zei vriend Arie, de bergen hebben een witte hoed gekregen. We konden het bijna niet geloven, namen de verrekijkers erbij maar het was toch echt zo, 14 juli verse sneeuw op de Alpen.
Voorbij Briancon, op de prachtige, hoog gelegen bergweg richting Alpe d'Huez vertraagde het autoverkeer en we zagen al gauw wat er aan de hand was. Van de helling rechts van ons was er ontzettend veel water naar beneden gekomen, dat had zich tot een stroom gevormd, een rivier als het ware en die had het asfalt op de weg voor ons over enkele meters breed weggeslagen. Waarschijnlijk 's nachts al had het Franse leger een brug geslagen over die wilde stroom zodat al het verkeer richting de Tour door kon rijden. Het ging langzaam over die brug dus we konden alles goed zien. Wij maar ook de kinderen waren echt onder de indruk, zoiets hadden we nog nooit gezien, ik vergeet het nooit meer.
Peter Winnen zette een traditie voort door als Nederlander in de etappe naar l'Alpe d'Huez die dag winnaar te worden. Hij werd vijfde in het klassement en was de beste jongere. Joop Zoetemelk, neef van Mart en de winnaar in 1980, kwam deze editie niet verder dan een vierde plek. We zagen ze allemaal voor bij komen.
Reacties