Ik kocht deze lepels en vorken ooit op een brocantemarkt in Frankrijk, het moet dertig jaar geleden zijn. . Voor een appel en een ei, nog in het guldenstijdperk. Het leek me wel leuk om het af en toe, tijdens een etentje bijvoorbeeld, te gebruiken. Maar dat was verkeerd gedacht want ze bleken veel te zwaar te zijn, dat at niet lekker. Dus ze belandden in een la van de grote tafel.
De dag voor we vertrokken uit het Franse huis keek ik nog even die twee laden na en zag het bestek liggen, nooit meer aan gedacht dat ik dat nog had. Ik gooide het in een boodschappen tas en het ging mee naar Nederland.
Deze grote opscheplepel en de taartschep hoorden ook nog bij het zilver. Ik zeg wel zilver maar dat wist ik niet zeker. Er zaten wel tekentjes achterop maar dat zei me niets. Het was wel loodzwaar. Omdat we gisteren toch even in Gouda moesten zijn ging de tas mee, we wilden het toch even laten taxeren. Wie weet bracht het nog wat op. Toen we parkeerden in Gouda zei Mart nog: Als we de parkeerkosten er maar uit halen.
Nou, zelfs dat niet, het was verzilverd en dat is geen cent waard. De vrouw die ons hielp vertelde dat er mensen kwamen met besteklades met daarin een volledig bestekset en waarvan ze niet beter wisten dan dat het al lang in de familie was en het veel geld waard zou zijn. En dan moesten ze teleurgesteld naar huis met een bak vol oud ijzer. Tenminste, zo denkt Mart er over. Die is van plan om het bij het millieupark te brengen en in de ijzerbak te gooien.
Onze verwachtingen waren al niet hoog en we hebben er smakelijk om gelachen. De zilvervloot is het niet geworden maar ik hield er in ieder geval een leuk blogje aan over.
Reacties
Is me ook te zwaar, maar wel leuk!
Groetjes!