 |
| Ik had een afspraak gemaakt voor een controlebeurt bij onze Franse tandarts, een kundige, sympathieke vrouw en we zijn alletwee altijd ontzettend tevreden over haar behandelingen geweest. Twaalf jaar heeft ze voor onze gebitten gezorgd en daar komt nu een eind aan en dat vertelde ik haar. Toen kregen we van haar te horen dat ook zij ging stoppen maar dan volgend jaar, ze wordt 65 jaar en gaat met pensioen. Voor een bezoek aan de tandarts moeten wij de vallei helemaal uit rijden en bijna aan het eind staan daar bij een huis altijd deze twee fietsen buiten. Al heel lang, misschien wel dertig jaar. En we kijken er altijd naar en hebben het erover. Ik vind namelijk dat vintage Peugeotje zo leuk, ik heb vroeger ook op dat model gereden, ik geloof dat hij lichtgroen was. Maar ik had eigenlijk nooit een foto van deze fietsen gemaakt en dat ging ik nu nog even goed maken. Dus Mart moest weer eens een noodstop maken en toen ik uit de auto sprong riep hij me nog na dat de achterste een Nederlandse fiets was. |
Dus van die fiets heb ik nog maar even apart een foto genomen. Hij had gelijk, een onvervalste Hollandse Batavus. Ook al een oudje. Hoe wist jij dat het een Nederlandse fiets is vroeg ik hem toen ik weer in de auto zat. Oh, dat had ik jaren geleden al gezien was zijn antwoord. Het montagestripje van de reflector achterop zit vast aan de bagagedrager, dat is fabrieksmatig gebeurd. In Frankrijk waren de reflectors toen nog niet verplicht en zag je ze weinig. Daar zijn later altijd losse reflectors op de fietsen geplaatst.
Tsja, die kennis heeft alleen iemand die 36 jaar een fietsenzaak heeft gehad.
Reacties