We waren gisteren voor een wandeling in Noordwijk, mijn geboortedorp en het was een wandeling vol met herinneringen. Het begon er al mee dat we de auto op Noorwijk Zee parkeerden in de straat waar ik het laatste jaar van mijn middelbare school les kreeg in een dependance. De route voerden ons naar Noordijk Binnen over dezelfde laan die we vroeger met mijn vaderl liepen naar een prachtig landhuis, 'De Heerlyckheit Dyckenburch'. 

In de Tweede Wereldoorlog was dit het hoofdkwartier van de Duitse commandant. Aan de overkant van de weg lag de overtuin voor de bewoners. Langzaam gaat dit gebied over in het landgoed Nieuw Leeuwenhorst. Toen ik jong kind was zag landhuis er niet zo fraai uit, het was totaal verwaarloost na de oorlog. 

Het werd toen bewoond door gerepatrieerde Nederlanders uit Indonesië.

Hier zijn ooit onze trouwfoto's gemaakt, alleen was het bruggetje toen van hout. Stom toevallig liepen wij hier vijf jaar geleden ook te wandelen. Kijk hier maar even hoe leuk.

Er liggen hier heel wat voetstappen van mijn familie. Als kind liepen we er met mijn vader en later kwamen we als broers en zussen weer terug om er met onze kinderen te wandelen. Het 'rooie bos' heette het in de volksmond, zo genoemd door alle rode beuken die er staan.

We raapten beukennootjes die er overvloedig lagen en rijgden er thuis kettingen van.

Deze bunker maakte deel uit van WN 232 (Widerstandsnest 232), dat onderdeel was van de Duitse Atlantik Wall.

Het statige landhuis dat hier stond hebben de Duitsers gesloopt maar het fraaie koetshuis kunnen we nog bewonderen.


We steken de Gooweg over naar Landgoed Klein Leeuwenhorst. Het huis Klein Leeuwenhorst en de directe omgeving zijn niet toegankelijk voor het publiek. 

Maar tegenwoordig kan je wel wandelen in het mooie bos. Toen ik jong was was dat nog niet mogelijk.

De Abdij van Leeuwenhorst

In 1261 werd een Cisterciënzer klooster gesticht op een hoge zandrug (horst) aan de Leeweg. Dit klooster voor adellijke vrouwen heette de Abdij van Leeuwenhorst. Binnen de kloostermuren stond een kerk en er waren boomgaarden, een kruidentuin en een slachthuis. Het klooster was bereikbaar vanaf de Leeweg én via de Leidsevaart. Tijdens het Beleg van Leiden door de Spanjaarden vluchtten de nonnen. In 1573 werd het klooster door Geuzen uit Leiden vernietigd, om te voorkomen dat het in handen van de Spanjaarden zou vallen. De historische hekpijlers zijn alles wat er nog rest.

 

We laten de historie achter ons en lopen over de Bronsgeesterweg terug naar Noodwijk Binnen. Maar hier ligt wel familiegeschiedenis. Hier pachtte mijn vader land en kweekte er bollen. Vaak ging ik met hem mee en speelde wat bij een slootje. Steeds meer van die oneindige bollenvelden zijn nu bebouwd, huizen zijn er voor in de plaats gekomen en dat is wel even wennen.