Dochter van Isfahan

De sfeer van dit boek doet denken aan Duizend-en-een-nacht. Je proeft de geuren en kleuren van het 17de-eeuwse Isfahan. Deze stad in Iran heeft de reputatie een van de mooiste steden van de wereld te zijn.

Het boek vertelt het verhaal van een jong meisje op weg naar volwassenheid. Ze woont met haar ouders in een afgelegen dorp en is daar heel gelukkig. Van haar ouders leert ze tapijtknopen en al snel is ze de beste van het dorp. Maar als haar vader overlijdt, zijn haar moeder en zij gedwongen om naar Isfahan te verhuizen. Ze worden opgevangen door een rijke oom die tapijten maakt.

 Het meisje ontwikkelt een groot talent voor tapijtontwerpen (traditioneel mannenwerk) en zoekt onafhankelijkheid, maar maakt door haar eigenzinnige gedrag ook fouten die haar en haar moeder in moeilijkheden brengen. Het leven is zwaar, maar ze leert er alles van het vak dat haar toekomst zal bepalen. Niet alleen knopen, maar ook ontwerpen en, voor haar moeder en haarzelf van levensbelang, haar eigen creaties verkopen.

Ik vond het een goed boek, ik heb me helemaal laten meenemen naar die tijd. Het heeft me geboeid van het begin tot het einde. Het is soms moeilijk te begrijpen welke vreemde tradities er toen en nu nog waren. Het laat je beseffen hoe gelukkig wij kunnen leven in deze westerse vrije wereld.