Heen en terug naar...

Haar zagen we als eerste, onze buurvrouw Jacqueline. Ze stapte net uit de auto van haar broer Gérard toen wij in het dorp naar boven reden. Ze is me zo dierbaar. Ze heeft ook kanker waar ze met een maandelijkse behandeling al jaren verder mee leeft en ze komt nu helemaal uit Grenoble om het dorpsfeest mee te vieren. Iedereen was totaal overdonderd toen ze ons zagen. We vielen in armen, werden gekust en geknuffeld. Het verhaal over het campertje en de reis naar Le Serret vonden ze prachtig. Er was een overdaad aan eten en de hartige en zoete taarten waren nu eens niet in de broodoven gebakken maar thuis in de oven. Iedereen dronk water, er werd bijna geen wijn gedronken. Heel ongewoon voor de Fransen. Ondanks de hitte waren er dit jaar ontzetten veel mensen, ook wat jonge stellen met kinderen. Dat zijn al weer kleinkinderen van onze buren. Het echtpaar links op de foto zijn de mensen die nu ons huis bezitten, Serge en Aline. Zij vertelde me dat ze zo blij zijn met het huis, dat ze er bi...

Weer een korte afstand gisteren maar wel over drie departementen. We verlieten de Isère, pakte een stukje Drôme mee en staken de Rhône over naar de Ardèche. Dat laatste zullen veel van jullie wel vermoed hebben. Vandaag is in ons dorpje het jaarlijks repas, het dorpsfeest en dat wilden wij nog een keer meemaken. We kunnen nog steeds de dorpsapp lezen dus wisten al een poosje op welke datum dat gepland was en daar heeft onze vertrekdatum uit Nederland van afgehangen. Het is een verrassing, niemand weet dat wij komen dus daarom hebben we gekozen om niet door de vallei te rijden maar boven langs te gaan naar Intre waar een kleine camping zit, de eigenaren kennen wij goed. Kijk, daar in de diepte ligt Le Serret. Ik heb de foto nog even wat dichterbij gehaald, leuk om ons voormalig dorp zo te zien liggen. Het is een kleine camping waar we nu zitten, het ligt prachtig met aan alle kanten uitzicht. Een beetje alternatief is is het er wel, verouderd sanitair maar wel schoon. Er staan veel tent...

Terwijl we maar een goede honderd kilometer moesten rijden gisteren schoot het maar niet op. We hadden verschillende zaken te regelen maar op de een of andere manier wilde dat maar niet lukken. Mart had koelvloeistof voor de auto nodig wat hij meestal kocht bij de SuperU in Privas en dan denkt die man dat dat bij iedere supermatkt verkocht wordt. Niet dus maar ik was wel een brood rijker. Verder zochten we een camping of een campercar park om de grijze- en zwarte watertanks te legen.  Eerst bij een campingcar park geprobeerd maar daar konden we niet op, daar had je een soort abonnement voor nodig, Ga ik nog weleens nakijken op internet. Toen een kleine camping maar die bood die service niet. Verder maar op de route naar onze volgende stopplaats. Weer een bordje camping en daar kregen we van een Nederlands echtpaar te horen dar hier geleegd kon worden maar de receptie ging pas over een uur weer open. Maar het kan nu wel hoor, verzekerde de man ons, het zijn hier hele aardige mensen....

De camperplek die we eergisteravond zo snel vonden bleek een voltreffer. Aan de rand van een dorp, een groot parkeerterrein met brede grasstroken rondom waar een camper op kon staan. Er was geen hond toen wij er aankwamen maar binnen een half uur stonden er nog twee campers bij, alle drie stonden we ver uit elkaar, ruimte genoeg. Wij stonden tegen deze oude muur, lekker in de schaduw. Aan de andere kant van het parkeerterrein dit huis, verder niet interessant maar wel dat torentje opzij van het huis met glas in lood ramen, dat vond ik prachtig. En terwijl ik zat te lezen stond er achter me een koe te grazen. 's Nachts doodse stilte.We hebben nu drie keer op openbaar terrein gestaan en alle drie de keer perfect. Het kan ook anders zijn, je neemt altijd een risico maar dat moet je leren inschatten.  De eerste keer hadden we een plek gevonden via de app Park4Night maar we voelden ons daar niet prettig. Even overleg met elkaar en dezelfde weg doorgereden naar de top waar we een prachti...

Ergens onderweg wilden we wat eten en we stopten in een plaatsje waar ik de naam al niet meer van weet. Midden in het dorp of stadje vonden we een schaduwplek en na wat gegeten te hebben gingen we op onderzoek uit want we zagen veel oude gebouwen. Prachtig met die torentjes. Ik heb het sterke vermoeden dat dit het stadhuis moet zijn aan die vlaggetjes te zien.  Liberté, égalité, fraternité (vrijheid, gelijkheid en broederschap) op de gevel is het bekende nationale motto van Frankrijk. Deze leus ontstond tijdens de Franse Revolutie als een strijd tegen de koning en voor de rechten van het volk Dit was werkelijk een knoeperd van een gebouw en dat in zo een klein plaatsje. Ooit is het een bejaardenhuis geweest, dat zal dan wel voor de hele streek gediend hebben en de stichters waren Victor en Fanny. Hier konden heel wat bejaarden in gehuisvest worden. Maar ik zag ook nog eenvoudig oud. En mooi roestig. En nu komt het stomme. We zijn in plaats van naar het zuiden naar het noorden gered...

Hier zaten we gisterochtend nog te ontbijten. Op dat moment nog hoog in de bergen van de Vogezen. Daarna daalden we naar de wijngaarden van de Jura. De weg was vrij eentonig, er viel niet veel te fotograferen en bovendien was het zo warm dat ik de auto niet uit wilde komen. We belandden bij H. in Beaupont, een plaatsje schuin boven Macon. Dit adres vond ik in een facebookgroep genaamd 'Welkom op mijn oprit'. Huiseigenaren, vaak zelf ook camperaars, bieden een gratis plekje aan om te overnachten op hun oprit, tuin of terrein. Nou, terrein genoeg bij H. en we mochten gaan staan waar wel wilden. Dit was een deel van ons uitzicht.   En dit was de andere kant. We hebben hier tot laat buiten gezeten en genoten van de rust. Wat uitzicht betreft staat deze plek voorlopig op één. H. heeft twee jaar geleden deze oude boerderij gekocht en is daar op zijn gemak aan het verbouwen. Hij geniet van de vrijheid en van de rust om hem heen en werkt wanneer hij zin heeft.

Met een camper ga je meestal trekken, als je vast wil staan tijdens je vakantie is een caravan een beter idee. Er zijn heel goede apps om een overnachtingsadres te vinden voor de camperaar en een ervan is  France Passion. Je neemt een jaarlijks abonnement voor 33 euro en je kunt  gratis overnachten op meer dan 2000 plekjes bij voornamelijk wijnboeren, verspreid over heel Frankrijk. Dus ja, als je dan in de Elzas bent zoek je een wijnboer op. En die vonden wij in de wijnvelden rondom het plaatsje Bergheim. We werden allerhartelijkst ontvangen door Bernard en zijn vrouw en kregen een plekje toegewezen.  Gistermorgen heb ik even staan praten met Bernard en hij vertelde dat zijn zoon en dochter het bedrijf inmiddels over hadden genomen en dat een kleindochter in Bentheim de proeverij beheert. Maar  hij werkt nog even hard mee. We hebben bij hem een kleine proeverij gehad en een paar flesjes heerlijke wijn gekocht. Wat een sympathieke man. Zicht op Bentheim, Op weg naar o...