Bandenpech

Wij hebben nooit een lekke band, echt nooit. Al die jaren dat wij samen gefietst hebben niet en ik alleen ook niet terwijl ik toch heel vaak naar mijn werk heen en weer fietste en dat was een behoorlijk stuk. Mart natuurlijk wel met de racefiets maar dat schijnt normaal te zijn met die dunne bandjes. Onderweg met zijn fietsmaten was hij altijd degene die een lekke band plakte.

Maar nu was het laatst toch raak, Mart merkte tijdens een van onze fietstochten dat zijn band langzaam leegliep.  En we reden net in het gebied waar die dolmens te zien zijn, een dorre hoogvlakte waar niets is, alleen rauwe natuur. We hadden gelukkig een klein fietspompje in de fietstas waarmee hij de band af en toe wat lucht kon geven maar het werd langzaam steeds nijpender.

Fietsenmakers zijn niet dik gezaaid in Frankrijk, wij kwamen er tenminste geen tegen. Eigenlijk hadden we alleen een teiltje water nodig om het lek op te sporen.  Maar net buiten Joyeusee zagen we op een industrieterrein een autobandenzaak en toen kwam dat beroemde Simson doosje van pas.

Het personeel was nog met lunchpauze maar ondertussen kon Mart de binnenband uit de buitenband halen met behulp van de bandenlichters uit het doosje. Zo gepiept. Binnen begreep een ontzettend aardige jongen ons probleem, hij nam de band over die heel vakkundig werd geplakt. Ik wilde hem betalen maar dat moest in het kantoortje, vijf euro en daar kreeg ik ook nog een faktuur bij. Ik heb de jongen het dubbele gegeven voor zijn moeite en hem hartelijk bedankt. Hij bloosde tot achter zijn oren. Wij konden weer verder.