Brand in de bergen

We zaten in een lastig parket. Een half jaar geleden al hadden we de afspraak gemaakt met onze vrienden Lilian en Maarten om aanstaande zaterdag de brocantemarkt in Antraygues te bezoeken  en daarna daar lekker te gaan eten. Dat doen we al jarenlang met elkaar. Maar mijn lichaam begint de laatste dagen steeds meer moeite te krijgen met de aanhoudende hitte, ik raak er een beetje uitgeput van.

Voorlopig houdt dit weer nog wel aan en is het dan verstandig om in die warme Ardèche te blijven. We hebben onze vrienden gebeld om de situatie uit te leggen en die hadden er alle begrip voor dat we het afzegde. Wel heel jammer, we hadden er zo naar uitgekeken hen weer te zien. Daarna besloten we om terug te rijden, de Rhône over richting de Alpen om daar verkoeling te zoeken. Fijn dat je met een camper zo flexibel bent.

We reden naar het oosten via de mooie Drôme vallei, heel bekend voor ons, we hebber er met jonge kinderen vaak gekampeerd. Voorbij de stad Die kwamen we bij Le Claps, de rotsformaties in Luc-en-Diois. Het gebied staat bekend om zijn grote rotsblokken die door een aardverschuiving zijn ontstaan. We zijn er even gestopt om wat rond te kijken, heel indrukwekkend, al die grote rotsen.

Aan de andere kant in die vallei dit hoge  spoorviaduct.

Ondertussen werd het tijd om te stoppen, het was nog vroeg in de middag. Ik vond een kleine camping via een app waar we via een lange smalle weg heen reden en zagen opeens een heel stel brandweerauto's met een grote tent.

Een beetje onnozel vroeg ik aan een jonge brandweervrouw of er een feest was van de brandweer en tot onze schrik vertelde ze dat er verderop hoog in de bergen brand was. Maar we konden rustig een plekje uit zoeken en gaan staan, er was hier beneden geen enkel gevaar. Dus dat deden we maar.

De brand was verleden week maandag begonnen en sinds die tijd is deze post ingericht. Er is zelfs een paar nachten geslapen. Dorpsbewoners brengen eten voor de brandweermensen. We hoorden dit allemaal van Nederlanders waar we naast kwamen te staan, die stonden er al meer dan een week.

Later kwam de beheerder van de camping langs en die vertelde dat er op de plek van de brand geen wegen waren, de brandweerlui moeten klimmend omhoog met de slangen.

Er zijn daar wel drie tot vierhonder mensen bezig, wat verschrikkelijk moet dat zijn. Deze foto nam ik vroeg in de middag.

En later tegen de avond zag het er zo uit. Verkennings vliegtuigen en blushelikopters waren doorlopend in de lucht en terwijl wij om een uur of acht zaten te eten hoorden we de Canadair blusvliegtuigen over gaan. Die hebben we meer gezien en gehoord en dat geluid herken je onmiddellijk.

 Ik liep nog even naar een weiland achter de camping om nog eens te kijken toen er opeens iemand achter me stond. Een oude man, hij kwam uit het dorp. Hij vertelde dat hij daar hoog in de bergen ging jagen toen hij jonger was. Ik vroeg hem of dit soort branden wel meer hier waren en hij zij van niet. Samen liepen we de weg langs de camping terug. Hij was achtentachtig en liep nog heel makkelijk.We zeiden elkaar gedag en ik zei dat we morgen weer zouden vertrekken. Hij wenste ons goed reis.

Het is spectaculair om te zien zo'n brand en alles er om heen. Maar tegelijkertijd angstig en die honderden mensen die daar boven op die berg dag en nacht in touw zijn blijven maar in mijn hoofd zitten.