De Ardennen

Goed geslapen. Terwijl we zo'n beetje aan de rand van het centrum stonden was het doodstil gisternacht. Na het ontbijt, muslibollen met Stolwijkse kaas vertrokken om het stuwmeer van Nisramont te bekijken en er een wandeling te maken. Nee, we ginger er niet kanoen maar er lagen er genoeg,

Het stuwmeer ligt in de buurt van La Roche-en-Ardenne en het wordt gevoed door de rivier de Ourthe en heeft een oppervlakte van maar liefst 47 hectare. De stuwdam is 116 meter lang en maar 16 meter hoog. Hier staat ook de waterkrachtcentrale die een groot deel van de omgeving van stroom voorziet.

We hadden gedacht een flinke wandeling te maken maar dat viel tegen, het was veel te zwaar voor mij. Flink stijgend en een ruw pad, dat is wel een verschil met platte polderwegen.  

Geeft niet, we waren in ieder geval genoeg gestegen om een mooie foto te nemen van het stuwmeer. Het betrof hier een enkele boom die verkleurd was maar we hebben al hellingen gezien waar de helft van de bomen in herfstkleuren waren door de droogte.

Na het stuwmeer reden we over binnenwegen weer zuidelijker, wat zijn die Ardennen mooi, en zochten naar een plekje in de schaduw waar we onze boterhammen konden opeten. Een oude muur, een stenen bank en toen we stopten zagen we pas dat achter die lage muur een oorlogskerkhof lag.

Het is een Duitse militaire begraafplaats met de graven van 7.000 Duitse soldaten die gesneuveld zijn tijdens de Slag om de Ardennen, tijdens de Tweede Wereldoorlog. De begraafplaats in Recogne werd aangelegd door de Amerikanen na de overwinning van de geallieerden in de Slag om de Ardennen, om de lichamen van Amerikaanse en Duitse soldaten te begraven die gedood waren tijdens de gevechten in België. 

De graven van de Amerikaanse soldaten werden daarna overgebracht naar de Amerikaanse begraafplaats van Henri-Chapelle en een deel van de lichamen werd naar Amerika overgebracht.

Over bleven de graven van de Duitse soldaten, veel nog erg jong. Zeventien, achtien jarigen, kinderen nog. Ik stond daar met een brok in mijn keel en dacht aan al die moeders die hun jongens nooit meer terug zagen.

We kijken nog even in de kapel en zijn een poosje stil.

We reden gisteren maar 200 km en dachten vroeg te stoppen maar dat was misgerekend. De plek die we voor ogen hadden vonden we niet prettig. Veel horeca in de buurt, we zouden beslist geen rustige nacht hebben, dus we gingen op zoek.

We willen graag zelfvoorzienend staan. We hebben twee accu's, een accu voor de motor en een huishoudaccu waarvoor we een zonnepaneel op het dak hebben liggen. Een tank met water en twee gasflessen zorgen voor de rest.

Het zal niet alijd lukken om een plekje te vinden maar weer hadden we geluk. Boven op een berg met als enige buren, op afstand, mensen die verblijven in een golfhotel. Wij kijken op de achterkant, er staat een grote muur voor en wij voelen ons alleen op de wereld. Nou, niet helemaal want af en toe hoor ik ver weg een koe loeien.