Lac de Paraloup

Terwijl we maar een goede honderd kilometer moesten rijden gisteren schoot het maar niet op. We hadden verschillende zaken te regelen maar op de een of andere manier wilde dat maar niet lukken. Mart had koelvloeistof voor de auto nodig wat hij meestal kocht bij de SuperU in Privas en dan denkt die man dat dat bij iedere supermatkt verkocht wordt. Niet dus maar ik was wel een brood rijker. Verder zochten we een camping of een campercar park om de grijze- en zwarte watertanks te legen. 

Eerst bij een campingcar park geprobeerd maar daar konden we niet op, daar had je een soort abonnement voor nodig, Ga ik nog weleens nakijken op internet. Toen een kleine camping maar die bood die service niet. Verder maar op de route naar onze volgende stopplaats. Weer een bordje camping en daar kregen we van een Nederlands echtpaar te horen dar hier geleegd kon worden maar de receptie ging pas over een uur weer open.

Maar het kan nu wel hoor, verzekerde de man ons, het zijn hier hele aardige mensen. Meestal betaal je voor dit soort service 5 euro dus ik heb de man dit bedrag gegeven en gevraag of hij dat wilde regelen bij de receptie met onze dank. Terwijl Mart de tanks leegde heb ik nog even met hem staan praten. Hij kende Frankrijk op zijn duimpje, had er altijd als binnenschipper gevaren.

Ondertussen moesten we nodig wat eten en ik zag op de kaart dat we in de buurt van het meer van Pareloup waren. Daar zijn we toen onze kinderen nog jong waren eens op bezoek geweest bij vrienden die daar op een camping zaten.

Dus zoals de foto's laten zien, we zijn daar een kijkje gaan nemen. Aan de waterkant in de schaduw van een boom zitten genieten van de waterpret. Veel ouder met kleine kinderen in het water  en je kon er van die trapfietsen huren om het meer op te gaan,

Ik had een adres opgedoken in het boek van France Passion in het departement Isère. Bij deze mensen kon je gratis staan als je een maaltijd nam. Dat leek ons wel wat, we waren nieuwsgierig wat het zou worden. Ik had 's morgens gebeld met de gastvrouw en die zei de ze pas om een uur of vijf thuis zouden zijn. Ga maar staan waar je wilt, het wijst zich vanzelf. Dat deden we.

We waren er al vroeg dus ik deed even een rondje met mijn fototoestel. Het huis zelf was niet zo mooi maar dat vond ik wel van de schuur die ernaast stond, Prachtig die oude houten spanten.

Aan de anderen kant een flinke voorraad hout. Het huis lag aan de D20G, acht kilometer uit het dorp en het was het enige huis aan die weg. Dus we zaten echt in de verlatenheid.Toen de inwoners terugkwamen, ze waren wezen zwemmen in een nabij gelegen meertje, kwam mevrouw even kennismaken. Ze zei dat het eten bij ons op de campingtafel opgediend zou worden. Heel verrassend maar eigenlijk wel leuk.

We begonnen met een tomatensalade met basilicum waarover een heerlijke vinagrette, daar zijn de Fransen altijd goed in. Alles vers uit eigen tuin,

Daarna ravioli met gerookte forel en spinazie en dat was zo lekker dat ik er echt niet aan dacht om een foto te nemen.

En ons nagerecht bestond uit een zelfgemaakte chocolademousse met een crème erbij die verrukkelijk was. En daarbij voor de frissigheid nog een schijf meloen. Alle complimenten voor de kok, de man van het echtpaar. We betaalden 25 euro per persoon en daar hadden we heerlijk voor gegeten.

Moet ik nog even vertellen dat Mart de koelvloestof vond, In een SuperU zoals hij al dacht. Triomfantelijk kwam hij er mee naar buiten. Dus alles is weer goed gekomen.