Rust na hectiek

Al vroeg reden we gistermorgen van de camping af, het was 19 graden. Vroeg omdat we Briancon wilden bezoeken en we hadden het idee dat het daar weleens druk zou kunnen zijn en dan heb je zeker een parkeerprobleem. Onderweg genoten we van het ruige bergachtige landschap en stopten even om een paar foto's  te maken.

Dit is een ijzeren standbeeld van de Britse alpinist en ontdekkingsreiziger Edward Whymper, gemaakt door kunstenaar Christian Burger. Het staat in L'Argentière-la-Bessée in de Franse Hautes-Alpes en kijkt uit richting het indrukwekkende Écrins-massief (waaronder de Mont Pelvoux).

We reden nadat ik deze foto's genomen had in file Briancon binnen waar het zo verschrikkelijk druk was op de grote parkeerplaats die wij nog kenden van eerdere bezoeken dat wij betwijfelden of we nog wel een plekje zouden vinden. Opeens wenkte de bestuurder van een Franse camper dat hij vertrok dus wij gingen iets naar achteren om hem de ruimte te geven om weg te rijden en daarna trok Mart wat op om de camper achterwaarts in te steken. En in dat gat schoot razendsnel een personenauto en de bestuurder en zijn vrouw stapten direct uit.

Ik stond al buiten om Mart aanwijzingen te geven en was echt stomverbaasd, wat brutaal. Natuurlijk sprak ik hem erop aan, het bleek een Italiaan te zijn en hij begon te schreeuwen en bleef schreeuwen. Wat een onbeschofte vent en hij kreeg ook nog eens een verschrikkelijke ruzie met zijn vrouw. Laten we maar gaan rijden zei ik tegen Mart, dit wordt niet opgelost. Die was het helemaal met me eens en we lieten Briancon achter ons. We reden kilometers lang langs auto's die allemaal deze mooie stad wilden bezoeken en traag voortkropen op de weg ernaar toe.

Achteraf blij dat we Briancon niet in zijn gegaan, wat zal het daar druk zijn geweest. We waren

 er in januari 2017 voor het laatst en zullen er nog weleens komen.

Na deze hectische toestand zochten we rust en van die vonden we in een kleine vallei in het Nationale Park des Ècrins.Het dichts bijzijnde plaatsje heet Val-des-Prés en een winkel is er niet, zelfs geen bakker. Het heeft dan ook maar 500 inwoners. De camperplek die we vonden ligt aan een snelstromend bergriviertje. 

Wat een heerlijke omgeving. Eerst maar eens een poosje zitten lezen, geluncht en in de namiddag een mooie wandeling gemaakt langs het riviertje.

De wandelpaden staan keurig aangegeven. Wij maakten het ons makkelijk, liepen naar het volgende dorpje, keken daar wat rond en liepen terug over hetzelfde pad.Als je misloopt steek je de Italiaanse grens over, daar zitten we vlakbij.

Alles in die dorpen wordt van hout gemaakt, zelfs meubilair. Hout is er immers genoeg met die metershoge lariksen.

In bijna ieder dorp in deze omgeving staat een stenen fontein.

Prachtige houten deuren.

En een traditioneel houten galerij. Zo zie je er veel in bergachtige gebieden.

Hier is de dakbedekking gemaakt van houten planken of spanen die kenmerkend zijn voor oude  Alpenhuizen.

Nog een foto van de kerk en daarna liepen we terug en gingen langzaam eens aan eten denken. We konden buiten koken en eten, heel fijn.