Fluitenkruid dankt zijn naam aan de holle stengels waar kinderen vroeger fluitjes van maakten. Een van de eerste bloeiers in de bermen en weilanden. Leuk om te weten: de Friese naam is Piperkrûd en in Groningen noemt men het Keesblom.
Als kind was ik goed in het fluitjes maken van de dikke holle stengel van de plant. Vlak onder de knoop afsnijden. Dan was de onderkant dicht en de
bovenkant open. En dan een gleufje snijden in de lengte van de
stengel, ongeveer in het midden. Hard blazen in de open bovenkant van de pijp en dan kreeg ik er bijna altijd een fluitend geluid uit. Soms lukte het niet. Ach, dan nam ik een ander stuk fluitenkruid, er stond altijd genoeg.
De bladeren van het fluitenkruid zijn geveerd. Als je ze goed bekijkt zie je pas hoe mooi dat blad is terwijl men deze plant vaak als onkruid beschouwd.
Onkruid of niet, bij mij vormt het een mooi bloeket.
Reacties
Toen mijn buurmeisje trouwde hadden ze de kerk vol met alleen maar fluitenkruid.
Het stond prachtig!
Loes
Maar het is een prachtige plant en sierraad in de bermen...