Geen duintoppen, wel varens

Gisterenmorgen vroeg reden we al richting kust naar de Amsterdamse Waterleidingduinen. Ik wist uit mijn jeugd nog een ingang die niet zo bekend is en ook niet veel gebruikt wordt en we vonden daar ook nog een klein parkeerveldje. Mazzel noem ik dat. 

Dis is een rustig gebied, je ziet er bijna niemand. Het is niet echt spectaculair maar heerlijk schaduwrijk en dat was precies wat ik wilde.

Er stonden heel veel varens en dan echt van die manshoge. Men noemt het daar het Paardenkerkhof en het zijn de adelaarsvarens die er staan. Het is een bossoort en die hebben zich de afgelopen jaren flink uitgebreid. Daarom worden ze nu veel gemaaid om ruimte te krijgen voor grassen, kruiden en mossen. Dat las ik allemaal op een bord wat er stond.

We liepen daar tussen die nog net vochtige varens te genieten van de stilte en de natuur. En het buitenzijn want daar had het de laatste dagen door de warmte nogal aan ontbroken.

Alletwee wisten we het al toen we daar liepen, straks komen we bij het zweefvliegveld. We kenden het uit onze jeugd. Mart ging er op de fiets heen met vrienden en wij liepen er met mijn vader heen vanuit Noordwijk. Ik moest de foto uit de verte nemen want er staat een hek om het grote terrein maar ik wilde het toch op mijn blog als mooie herinnering.

Dit was de enige duintop die we zagen, het was daar een vlak gebied.

Maar de varens waar de zon op speelde maakte het gemis van duintoppen helemaal goed. We liepen anderhalf uur, heel wat voor mij dus om dit te vieren dronken we na de wandeling koffie met een flinke appelpunt.