Jopie Huisman Museum

Nadat we rondgewandeld hadden in Workum zochten we het Jopie Huisman museum op, daar waren we tenslotte voor gekomen. Behalve de schilderijen van Jopie vond ik het museum zelf ook erg mooi maar ik vergat er een foto van te maken. Daarom een foto die ik haalde van de site van het Jopie Huisman museum.

Jopie, 56 jaar hier, op het hoogtepunt van zijn schilderscarrière. Hij portretteerde zichzelf niet als schilder maar als voddenboer in zijn roodbaaien hemd. Zelfportret 1978.

Jopie Huisman werd geboren in 1922 in Workum en was eenvoudige komaf. Hij dreef jarenlang een handel in vodden en oud-ijzer. Tussen de bedrijven door werkte hij aan zijn omvangrijke oeuvre, dat uit veel verschillende stijlen bestaat. De lompen uit zijn voddenhandel vormden een grote inspiratiebron, vooral schoenen fascineerden hem mateloos, hij kon er eindeloos over fantaseren.

De kledingstukken vertegenwoordigden voor hem de dragers. Door ze te schilderen waren het in zijn ogen dan ook portretten. Hij had een groot zwak voor mensen uit de zogenoemde zelfkant van de samenleving. Velen van hen heeft hij door de jaren heen geportretteerd. Met zijn doeken behoedde hij hun verhaal voor de vergetelheid; iemand had hun leven ‘gezien’ en het met mededogen geregistreerd.

 'Thuis was de liefde en het echte kwaad was in de wereld'. Jopie was dol op zijn ouders en noemden hen een geschenk uit de hemel.
Moeder, potloodtekening 1948.
Vader, potloodtekening 1946.






'Ik voel me gelukkig, elke dag weer. Het enige wat ik nodig heb is mijn shagje, m'n bootje en m'n hengel'.
Zelfportret als fuikvisser, 1989.

In het laatste decennium van zijn leven woonde Jopie weer in zijn geboortehuis in Workum, vlakbij zijn geliefde viswater waar hij de dikste palingen ving. Hij was vaak te vinden in zijn museum dat in 1986 was opgericht. Het was het eerste museum in Nederland dat gewijd was aan een nog levende kunstenaar. In kunstkringen wordt deze autodidact bijzonder gewaardeerd vanwege zijn uitmuntende beheersing van diverse stijlen.

De zware, verweerde jas van Jopie's beste vriend Jelmer. Die zegt meer over Jelmer dan een portret van hem, vindt Jopie.
Olieverf op linnen, 1975.

We hebben alle vier erg genoten van dit museum, kwamen niet uitgekeken. Je wordt als het ware in zijn schilderijen gezogen. Diep respect voor deze schilder die met zijn werk zo ontroert.