The Choral

De Choral is een klassiek Brits drama, het is een oorlogsfilm die de oorlog laat zien door de ogen van burgers, onder wie begaafde musici en bezielde zangers. Er wordt geen geweer getrokken en er is geen druppel bloed te zien, maar toch is de oorlog overal voelbaar. Ook is The Choral nergens zwaar op de hand. Uiteindelijk gaat de film vooral over hoe een kleine gemeenschap omgaat met verschillen in geloof, leefstijl, afkomst, klasse.

Het is 1916, Engeland is in oorlog, zo’n beetje alle mannen zijn gemobiliseerd naar de loopgraven van Frankrijk en België. Als ook de dirigent zich dan als vrijwilliger meldt voor het front, komt de jaarlijkse uitvoering van Bachs Matthäus-Passion in gevaar en moet men op zoek naar een vervanger. Die wordt gevonden in de persoon van de stuurse Henry Guthry. Een muzikaal genie, maar: er zijn geruchten dat hij atheïst en homoseksueel zou zijn, en bovendien, in oorlogstijd nog zwaarder wegend, heeft hij lang in Duitsland gewoon. Maar bij gebrek aan alternatieven wordt hij toch aangenomen, wat natuurlijk tot de nodige reuring leidt. 

Vanwege de anti-Duitse sentimenten wordt de Matthäus vervangen door een werk van een Engelse componist, namelijk The Dream of Gerontius van Edward Elgar. Langzaam maar zeker komt er samenhang in het koor en uiteindelijk komt er een uitvoering waar ik diep van onder de indruk was.

Feit blijft dat een aantal leden van het koor, jongens van zeventien, hun dienstplicht niet kunnen ontlopen en naar de frontlinies zullen worden gestuurd. De kans dat ze dat overleven is klein, de kans dat ze zonder trauma's thuiskomen nog kleiner. Daarin schuilt de kracht van The Choral.

Een mooie film, dat hoorde ik overal om me heen zeggen toen we opstonden. Daar was ik het helemaal mee eens. Niks groots maar een klein pareltje.