.
Nadat we gistermorgen de de wijnboer bedankt hadden voor zijn gastvrijheid, we hadden er twee nachten gestaan, vertrokken we al rond negen uur maar we schoten niet hard op. Problemen bij de kassa van een supermarkt, we konden niet betalen met onze bankpassen, zelfs niet met de creditcard. We waren niet de enigen, er ontstonden lange rijen bij de kassa's. Op laatst contant betaald, dat ging gelukkig wel.
Toen moesten we nog zwart en bruin water lozen en ik vond een plek aan de kust van Bretagne waar we inmiddels waren beland. Ook dat ging niet van een leien dakje maar we raakten alles kwijt en toen gingen we eens rondkijken of we bij die mooie kliffen konden komen die hier ergens moesten liggen.
Plage de la Mine d'Or in Pénestin is een prachtig strand in
Zuid-Bretagne, departement Morbihan en bekend om zijn opvallende oker- en oranjekleurige
kliffen van ongeveer tien meter hoog. Wij vonden ergens een plek waar we onze camper kwijt konden en dat was niet makkelijk. Je hebt van die dagen dat het even niet meezit.
Maa we vonden een pad wat naar beneden naar het strand liep en zagen direct een paragliderscherm dat hoog in de
lucht hing tegen een blauwe hemel. Wat een prachtig gezicht.
De naam la Mine d'Or (goudmijn) komt van de historische
goudwinning in de kliffen in de 19e eeuw. De rotsen danken hun gouden kleur aan
de aanwezigheid van ijzersilicaten.
Het strand is ongeveer twee kilometer lang en geeft een mooi contrast tussen het zand, de zee en de okerkleurige kliffen.
We namen afscheid van de paragliders, er zwaaiden er zelfs een naar ons en gingen op zoek naar een plaats voor de nacht.
Die vonden we vrij snel via ParkforNigt zo ongeveer aan het eind van de wereld aan een baai.
Vanuit de camper hadden we dit uitzicht. Niet slecht hè.
We gingen even op onderzoek uit waar we nu precies stonden en via een kronkelig paadje door struiken en bomen kwamen we bij de monding van de rivier de Vilaine uit waar heel wat bootjes op het water lagen. Het was ons niet duidelijk waarop hier gevist werd.
 |
| En toen we uit dit pad terug op de weg kwamen zagen we aan de andere kant nog een pad met een bordje, er zou hier een menhir staan. Ik voelde met net een ontdekkingsreiziger. En ja hoor, aan het eind van het pad een grote steen, het is de Menhir de la Pierre Blanche (de Witte Steen). Hij staat bij de Pointe du Scal en vlak bij de haven van Tréhiguier. Is ongeveer 3 tot 4 meter hoog en gemaakt van kwarts. Ik wist wel dat de meeste menhirs van Frankrijk in Bretagne liggen maar dat we er zo snel, onze eerste dag in Bretagne, al een tegen zouden komen was toch wel een verrassing. |
Reacties