Spakenburg

Nadat we aangemeerd waren in de oude haven van Spakenburg liepen we het gezellige stadje binnen. Het was er druk, de terrassen overvol. Er werd tijdens deze twee wedstrijddagen feest gevierd waar jong en oud aan meedeed.

We bewonderden de oude schepen die in de historische haven lagen, wat een pracht.

Op de gevel van een oud huis een rij keramische tegeltableaus en mozaïekwerk die in bogen boven vensters waren geplaatst. Het is kenmerkend voor Art Nouveau architectuur in Nederland.

Dit was het middelste en wel het mooiste tegeltableau, moeder met kind.

We streken neer op een terras met een groepje mensen. De vrouwen namen eensgezind een broodje paling en de mannen een bakje kibbeling. Als je dan toch in een oud Zuiderzee stadje bent is een broodje paling op zijn plaats. Het smaakte heerlijk.

Weer terug op de boot wachtte ons een drankje en lekkere hapjes. Wat werden we verwend. Ik kon het niet laten om met mijn fototoestel nog even aan dek te gaan, de wedstreid was afgelopen, de boten gingen richting haven.

De zeilen waren bij sommige boten al gestreken.

Wat hebben wij met Vaarkracht een mooie uitwaaidag gehad. Soms is zo'n dag het beste recept. Vrijwilligers en schippers stellen zich belangeloos beschikbaar om zo'n dag mogelijk te maken en dit alles zou niet mogelijk zijn door de hulp van sponsoren. 

Op de terugvaart heb ik met een vrouw zitten praten die hetzelfde type kanker heeft als wat ik heb en zij had ook dezelfde behandeling achter de rug. Zij is eerder gestopt met de immunotherapie, het werd te zwaar voor haar, dit gebeurt veel. Ik hoop nog een poosje door te kunnen gaan. Bijna weer terug in Amersfoort vroeg ik haar of zij moe was want ik was doodop. Ook zij voelde ze zich heel moe maar we kwamen tot de slotsom dat deze dag het alleszins waard was.