Op één poot

Op mijn 42ste kreeg ik Artritis psoriatica (PsA), een chronische ontstekingsreuma. Een bekend verschijnsel zijn 'worstvingers' of 'worsttenen'. De ziekte is de laatste jaren rustig, ik gebruik nu zelfs geen medicatie meer maar vooral mijn voeten zijn er slecht vanaf gekomen, ik ben veel evenwicht verloren. En nu kreeg is er ook nog eens neuropathie bij, onder andere in de voeten. Nog meer evenwicht kwijt, ik wankel en wiebel wat af.

En dan wil je graag dit soort foto's maken, dat valt om den drommel niet mee.

Ik heb wel een groot statief maar dat is veel te groot en te zwaar dus onhandig om mee te nemen als je gaat wandelen. Ik dacht aan een éénpootstatief maar twijfelde totdat ik er over sprak met iemand van de fotoclub die ook neuropathie heeft en hij raadde me het beslist aan.

Zijn raad opgevolgd en dat was al een hele verbetering en nu heb ik ook nog eens, ook op zijn advies,  een balhoofd gekocht voor op het statief. Hiermee kan ik de statiefkop in vrijwel elke denkbare hoek verstellen en vastzetten met een borgschroef.

Ik ben hiermee ontzetten geholpen. Alleen als ik moe wordt lukt het niet meer, dan ga ik trillen. Maar ik streef niet naar perfectie, voor alles is een grens en die grens ligt voor ieder mens anders.