De Megalieten van Carnac

We waren toch wat nieuwsgierig hoe dat nu zat met die bootjes die we eergisteravond daar in het water gezien hadden en reden dus gisterochtend toen we vertrokken de andere kant op van het smalle weggetje waarop we gekomen waren. Tot onze verrassing belanden we in een klein vissersdorpje, er werd net een boot uit het water getrokken.

Het bleek de haven van Tréhiguier te zijn, een visser- en plezierhaven wat valt onder de gemeente Pénestin, gelegen in het departement Morbihan. De haven ligt op een strategische plek in de monding van de rivier de Vilaine. 

Het centrum van de mosselkweek, hier worden de bekende Bretonse Bouchot-mosselen gekweekt op houten palen in het water. Je kunt er deze mosselen vers proeven in een van de lokale restaurants.

Onze volgende halte was Cornac, daar heb ik altijd graag heen gewild, ook al omdat we menhirs in de Ardèche tijdens onze wandelingen vaak tegengekomen zijn. Altijd maar een paar, nooit deze hoeveelheden. De megalieten van Carnac zijn een unieke en wereldberoemde verzameling van duizenden prehistorische stenen (menhirs). 

 Ze zijn opgericht tijdens het neolithicum (de jonge steentijd), ergens tussen 5000 en 3000 v.Chr. Daarmee zijn ze ouder dan het bekendere Stonehenge in Engeland.

 

Er staan bijna 3.000 menhirs in lange rijen over een lengte van kilometers. De stenenrijen (alignementen) zijn verdeeld over drie grote zones. 

De Megalieten van Carnac zijn waarschijnlijk gebouwd door vroege landbouwgemeenschappen. De stenen (voornamelijk graniet) werden gewonnen uit rotsen die dichtbij het landoppervlak in de omgeving lagen. Men verplaatste de soms tonnen zware rotsen met spierkracht, hefbomen en rollende boomstammen over de grond. Wat een werk moet dat geweest zijn.

Waarom onze voorouders deze reusachtige stenen bouwden, is tot op de dag van vandaag een raadsel. Wetenschappers en historici hebben verschillende vermoedens. Een religieuze of heilige functie voor rituelen of was het een soort astronomische kalender om de seizoenen, zon en maan te volgen.

We zullen het wel nooit te weten komen maar ik blijf deze stenen fascinerend vinden.

Nog onder de indruk van al die grote stenen reden we naar Port-Louis waar we een plek vonden aan de haven. Een rijtje parkeerplekken aan het water waar wij gewoon tussenin gingen staan, een meter van de kaderand en met dit fantastische uitzicht,.

Deze foto nam ik 's middags nog, 's Avonds om acht uur was het doodstil en waren de meeste geparkeerde auto's verdwenen.