Het parochie-erf van Pleyben

Het is me wat, eergisterennacht geslapen bij een kapel en gisteren drie kerken bezocht, twee daarvan waren toeval. Het ging wel om speciale kerken, je vindt ze alleen in Bretagne aan de westkant.

We zitten hier in de Finistère, in de streek van een bijzonder fenomeen op het gebied van religieuze architectuur: de enclos pariossial, dat zoiets betekent als parochie-erf. Ze hebben allemaal min of meer dezelfde opbouw: een omheining met daarin een kerk, soms een begraafplaats, triomfboog, calvarie (kruisbeeld), knekelhuis en vaak ook een waterput en kapel voor de relieken.

 Wij waren met regen op weg naar het dorp Guimiliau waar zich een enclos pariossial bevind maar vlak daarvoor reden we door het dorp Pleyben waar we een werkelijk schitterend dorpserf aantroffen. De regen stopte toen we uit  de camperstapten en bijna met open mond gingen we al dat moois bekijken.

Het knekelhuis, oorspronkelijk bedoeld om botten te bewaren, later diende het als kapel en nu als museum.

De centrale ingang, aan de kleur van de stenen te zien reeds gerestaureerd. 

De monumentale calvaire die voor de kerk staat, is de grootste van heel Bretagne. De bouw vond in drie fasen plaats. De eerste fase begon samen met de bouw van de kerk, in 1555.

Een van de 28 gebeeldhouwde groepen op de calvaire.

Wat ik me afvraag als ik zoiets groots zie is waar het geld vandaan kwam om dit te bekostigen. Het antwoord hier is dat de meeste van deze enclos paroissiaux werden gebouwd tussen de 15de en 17de eeuw. Het ging Bretagne in die periode economisch goed voor de wind. Een groot deel van die vergaarde financiën met overzeese handel en export van landbouwproducten werd aangewend voor de parochie.

Deze kerken getuigen van een diep geloof. Het is allemaal het werk van de lokale bevolking. Let vooral op de details, er zijn geen woorden voor.

We hebben echt genoten van deze plek, raakten niet uitgekeken. Maar verder gingen we en kwamen ook nog in Guimiliau terecht, het dorp wat we oorspronkelek zouden bezoeken. Ik heb er geen foto's gemaakt, het haalde het niet met het enclos pariossial waar we net vandaan kwamen. In de namiddag zochten we weer een plek om te overnachten die we zouden vinden bij een kerk in het gehucht Plounéour-Ménez volgens Park4Night. Wat schetste onze verbazing, we kwamen terecht op een parochie-erf en ook weer een erg fraaie. Ik heb opnieuw wat foto's genomen, kon het niet laten.

Ze zijn niet alleen een omweg waard, deze parochie erven, ze zijn eigenlijk een reisdoel op zich want ze hebben allemaal iets bijzonders gemeen, het diepe geloof van de gemeenschap. De een is nog mooier en uitzonderlijker dan de ander.