Van eenhoorns via Vincent naar een kerkhof

Vanuit het Bois de Boulogne vertrokken we gisterochtend richting de kust, het Kanaal welteverstaan. Rijdend over het platteland kwamen we langs een oude muur, honderden meters lang. Dit wekte onze nieuwgierigheid want hoe groot moet dit terrein wat erachter ligt dan wel niet zijn. Vlak voor een hoek waren twee werklui bezig de muur aan het voegen, die hebben voorlopig werk genoeg. Om de hoek zagen we  een groot langoed liggen, de Fransen noemen dit een chateau. Ik nam eerst maar eens een foto van het werkelijk schitterende toegangshek met de twee eenhoorns.

Het Château de Saint-Cyr in Lavilletertre is een historisch 17e- en 18e-eeuws kasteel met slotgrachten, gelegen in de Franse regio Oise. De eigenaar was de markies van Saint-Souplet. De goede man kwam tijdens de Franse Revolutie onder de guillotine vanwege zijn deelname aan de verdediging van de Tuilerieën. Het kasteel is privébezit en kan niet  worden bezocht.

In de 18e eeuw liet de markies twee zijvleugels en ingangspaviljoens toevoegen.  Privébezit en in een perfecte staat, niet te geloven.

We reden weer verder en genoten van wat we zagen. Glooiende landschappen met uitgestrekte velden zover als het oog reikte en we hadden het ene mooie dorpje nog niet gehad of het volgende dorp diende zich door de kerktoren in de verte al weer aan.

We kwamen door Auvers-sur-Oise, een uitgestrekt lintdorp ten noordwesten van Parijs. En wat bleek, hier bracht Vincent van Gogh zijn laatste twee maanden door (20 mei-29 juli 1890). In de rust van Auvers-sur-Oise maakte Van Gogh niet minder dan 74 schilderijen en meer dan 50 tekeningen. Een productieve periode dus. Vincent ligt hier begraven en later ook de overblijfselen van zijn broer Theo.

Ver buiten het dorp Gerberoy vonden we een plek om te overnachten, bovenop een heuvel, ik alle stilte. Ik schijn een voorkeur voor begraafplaatsen te hebben. De ervaring heeft ondertussen geleerd dat dat vaak de mooiste en rustigste plekken zijn.

Het toegangshek tot de begraafplaats. De scharnieren knarsten toen ik het open deed.

Een van de prachtige zeer oude grafstenen met een verweerd hek. 

En dit was het uitzicht rondom. We hebben nog buiten kunnen koken en eten en denken erover om hier nog een nachtje te blijven.